.

Αφιερώνεται στους λίγους που έχουν το προνόμιο και το κουράγιο να μένουν στις ρίζες τους και να φυλάγουν τις πατρογονικές τους Θερμοπύλες για να έχουν το δικαίωμα οι πολλοί να λένε πως έχουν χωριό, πως έχουν καταγωγή και κληρονομιά   (Λάζαρος Παπαϊωάννου)

 

Το παλιό σχολείο του χωριού ανεγέρθηκε με την άδεια σουλτανικού φιρμανιού το 1850.

Βρισκόταν στη θέση του σημερινού, αλλά με αντίθετο προσανατολισμό, έχοντας την πρόσοψη νοτιοδυτική. Ήταν κτίριο με μεγάλες διαστάσεις και με πολλούς χώρους, που προορίζονταν για ποικίλες εργασίες. Είχε μεγάλη αίθουσα διδασκαλίας, δωμάτιο για τον δάσκαλο, ξενώνα για τα περιοδεύοντα όργανα των τουρκικών αρχών, εργαστήριο κασσιτερώσεως και επισκευής χάλκινων σκευών (γανωτίδικο), παντοπωλείο και στάβλο. Στην αυλή του έστηναν τα τσαντίρια τους οι διερχόμενοι γύφτοι και οι αρκουδιάρηδες, που έδεναν τις αρκούδες, τις μαϊμούδες και τα άλλα ζωντανά τους στη μεγάλη ιτιά, που βρισκόταν μπροστά στην είσοδο του.

Το σχολείο αυτό ήταν πετρόκτιστο, με βαριά υλικά και γι’ αυτό δεν άντεξε πολύ. Από τις αρχές του αιώνα είχε καταστεί ετοιμόρροπο κι επικίνδυνο για τη ζωή των ανθρώπων, που για πολλές ώρες κάθε μέρα ζούσαν κάτω από τη στέγη του.

 

Οι ενέργειες για την ανέγερση νέου σχολείου άρχισαν το 1919. Τη σχετική πρωτοβουλία ανέλαβε η «Αγαθοεργός Αδελφότης των εν Αμερική Μπορσιωτών Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ». Σαν πρώτο βήμα αποφασίστηκε η διενέργεια εράνου μεταξύ των αποδήμων Μπορσιωτών στις Η.Π.Α. και στον Καναδά.

Στον έρανο προσέφεραν πενήντα τέσσερις συγχωριανοί της Αμερικής το ποσό των 2.226 δολαρίων, άλλοι εβδομήντα οκτώ Βοϊώτες ήρθαν συναρωγοί με 97 δολάρια, ενώ η Κοινότητα για την εκτέλεση του έργου διέθεσε την προσωπική εργασία των κατοίκων. Οι εργασίες της ανέγερσης άρχισαν το 1920 και τελείωσαν το επόμενο έτος. Δάσκαλος τότε στο χωριό ήταν ο Γεώργιος Ευαγγέλου (Ζουζουλιώτης). Κτίστες χρησιμοποιήθηκαν από το Βυθό. Την πορεία και το είδος των εργασιών ρύθμιζε κατ’ευθείαν η Αδελφότης.

 

Το σχολείο είναι διτάξιο, με πολύ καλό σχέδιο και το ισόγειο του χρησιμοποιούνταν ως κοινοτικό γραφείο. Το σχολείο μέχρι το 1939 λειτούργησε ως διθέσιο. Είχε τότε κοντά στους εκατό μαθητές. Από το 1940 μέχρι το 1977 λειτούργησε ως μονοθέσιο. Το σχολικό έτος 1977-1978 ήταν το τελευταίο που λειτούργησε το σχολείο.

 

Στο σχολείο της Κορυφής δίδαξαν κατά καιρούς πολλοί δάσκαλοι. Τους πρώτους από αυτούς δεν τους γνωρίζουμε, γιατί κανείς δεν τους θυμάται. Μνημονεύοντας όμως τους γνωστούς τιμούμε εξ ίσου και τους άγνωστους. Γνωστοί λοιπόν είναι: ο Αρατζιώνης, ο Χουτουριώτης, ο Παπαναστασίου, ο Μαυρικορδάτος, ο Τριαντάφυλλος Τριανταφυλλίδης, ο Τότσκας, ο Παπαχρύσανθος, ο Αστερίου, ο Γκούμας, ο Τσιάτας, ο Βόγγολης, ο Ευαγγέλου, ο Μπίκας, ο Φώτης Παπανικολάου, ο Βασίλειος Παπαδόπουλος, ο Παναγιώτης Δέντσορας, ο Ισαάκ Ιακωβίδης, ο Ευδ. Λαζαρίδης, ο Παύλος Τριανταφυλλίδης, ο Αναστάσιος Φαντίδης και ο τελευταίος δάσκαλος που δίδαξε στην Κορυφή ο Νικόλαος Κουτσούμπας. Μια ξεχωριστή όμως τιμή ανήκει στον Κορυφιώτη δάσκαλο Βασίλειο Παπαδόπουλο, που δίδαξε στο σχολείο τριανταπέντε ολόκληρα χρόνια περνώντας έτσι από τα χέρια του τρεις γενιές μαθητών.

 

Μέχρι το 1943 το χωριό είχε κοινοτική βιβλιοθήκη με πλούσιο περιεχόμενο. Στεγαζόταν στο κοινοτικό κατάστημα, στο ισόγειο του σχολείου και λειτουργούσε με μορφή αναγνωστηρίου και με δανεισμό. Είχε βιβλία επιστημονικά, ιστορικά, λογοτεχνικά. Η αξία τους ήταν μεγάλη και μάλιστα για την εποχή εκείνη, που ούτε γιατρός ούτε γεωπόνος ούτε κτηνίατρος επισκέπτονταν το χωριό. Έτσι η βιβλιοθήκη δεν ικανοποιούσε μόνο τα πνευματικά ενδιαφέροντα του χωριού αλλά τους έδινε και πρακτικές και ωφέλιμες γνώσεις.

Δυστυχώς ο θησαυρός αυτός καταστράφηκε κατά τον πόλεμο το 1943 όταν άξεστοι και αγροίκοι άνθρωποι τον έκαψαν στην αυλή του σχολείου.

Κάποια βιβλία σώθηκαν και υπάρχουν μέχρι σήμερα στη βιβλιοθήκη του σχολείου, μαζί με πρόσφατα τα οποία μπορεί όποιος θέλει να τα δανειστεί.

 

Σήμερα το σχολείο στέκει άριστα διατηρημένο.

Το ισόγειο έχει παραχωρηθεί στον Εκπολιτιστικό σύλλογο «Η Αναγέννηση». Η μια αίθουσα έχει διαμορφωθεί σε ένα μικρό μουσείο με αντικείμενα καθημερινής χρήσης, που πρόσφεραν οι κάτοικοι, ενώ η δεύτερη αίθουσα έχει διατηρηθεί ακριβώς όπως ήταν όταν λειτουργούσε το σχολείο, με τα παλιά ξύλινα θρανία, την έδρα, την υδρόγειο σφαίρα και τον μαυροπίνακα.