.

Αφιερώνεται στους λίγους που έχουν το προνόμιο και το κουράγιο να μένουν στις ρίζες τους και να φυλάγουν τις πατρογονικές τους Θερμοπύλες για να έχουν το δικαίωμα οι πολλοί να λένε πως έχουν χωριό, πως έχουν καταγωγή και κληρονομιά   (Λάζαρος Παπαϊωάννου)

Η ιστορία των προγόνων μας που μετανάστευσαν στις αρχές του αιώνα σε Κωνσταντινούπολη και Αμερική. Η φτωχή γη, η ανέχεια, η πολιτική αστάθεια και το ανήσυχο πνεύµα των Κορυφιωτών, ώθησαν κατά τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα, δεκάδες στην Κωνσταντινούπολη και στην Αμερική. Εκεί, ξένοι μεταξύ ξένων κατόρθωσαν να προοδεύσουν οικονομικά και πνευματικά. Η σκέψη τους πάντα στο χωριό και στις οικογένειές τους. Το περίσσευμα του μόχθου τους έφτανε με κάθε τρόπο στο χωριό. Έτσι, χτίστηκαν εκκλησίες, σχολεία, μορφώθηκαν τα παιδιά τους, αναδείχθηκαν κοινωνικά. Γιατί όσο μακριά κι αν πάνε οι άνθρωποι, σε όποια μήκη και πλάτη της γης και αν βρεθούνε, η αγάπη για τον τόπο τους και το νοιάξιμο για τους ανθρώπους που έμειναν πίσω παραμένουν άσβεστα στο μυαλό και την καρδιά τους.

Οι Κορυφιώτες αγαπούν τον τόπο τους κι ενδιαφέρονται για την προκοπή του. Η μετανάστευση στο εξωτερικό και τα μακροχρόνια ταξίδια για εργασία στο εσωτερικό δυναμώνουν την αγάπη για το χωριό τους. Αυτοί οι δύο λόγοι δημιούργησαν ομαδική συνείδηση και καλλιέργησαν από νωρίς την ιδέα για σωματειακή δραστηριότητα. Κι έτσι γεννήθηκαν από πολύ νωρίς δυο σύλλογοι Μπορσιωτών μεταναστών.                                                                                                                                                                                                    Ο πρώτος, “Η Αγαθοεργός Αδελφότης των εν Κωνσταντινουπόλει Μπορσιωτών” ιδρύθηκε το 1885 στην Κωνσταντινούπολη απ’τους εκεί εργαζόμενους ομογενείς. Σκοπός της ήταν η εκτέλεση στο χωριό έργων κοινής ωφέλειας. Ιδιαίτερα εύκαρπη δραστηριότητα σημείωσε την περίοδο που πρόεδρός της ήταν ο Στέργιος Χάτσιος, που σαν αναγνωρισμένος κάλφας και πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Φαναρίου, είχε στενές σχέσεις μ’ανθρώπους του Πατριαρχείου και της Πύλης. Επί των ημερών του η Αδελφότητα πέτυχε την έκδοση φιρμανίου για την ανέγερση του ναού του Αγίου Δημητρίου στην Κορυφή και τη χορήγηση άδειας διενέργειας εράνου στην Κωνσταντινούπολη για τη συγκέντρωση χρημάτων με σκοπό να διατεθούν στην ανέγερση του ναού. Η Αδελφότητα διαλύθηκε με τα πολεμικά γεγονότα της περιόδου 1920-1922.                                                                                                                                                                                            Ο δεύτερος, “Η Αγαθοεργός Αδελφότης των εν Αμερική Μπορσιωτών “Ο Άγιος Δημήτριος”” ιδρύθηκε το 1907 στο Λόουελ της Μασσαχουσέτης. Το πρώτο διοικητικό συμβούλιο αποτέλεσαν οι Αθανάσιος Τζελέπης, πρόεδρος, Γεώργιος Σαμαρινίδης, ταμίας και Φώτιος Παπαδόπουλος, γραμματέας. Η Αδελφότητα διαλύθηκε το 1914 κι επανιδρύθηκε δύο χρόνια μετά, την 1 Οκτωβρίου 1916 και έχει ξεπεράσει τα εκατό χρόνια ζωής, αφού υπάρχει μέχρι σήμερα.

Εγκώμιο μετανάστου

Το 1906 ένας Έλληνας μετανάστης, ο Γεώργιος Ιωάννου Σαμαρινίδης από την Κορυφή Βοΐου, με τη ζεστασιά και τη ζωντάνια της έκφρασης της απλοϊκής λαϊκής ψυχής, κατέγραψε τα όσα ο ίδιος έζησε από την ώρα του αποχωρισμού από τους δικούς του, μέχρι την οριστική του εγκατάσταση στην Αμέρική.                                                                                                          Τα κατέγραψε σε λόγο έμμετρο με τον τίτλο “Εγκώμιο μετανάστου". To “Εγκώμιο μετανάστου” με τη φροντίδα και τη δαπάνη της Αδελφότητας Τσουκαλοχωριτών Κωνσταντινουπόλεως εκτυπώθηκε σε βιβλίο και κυκλοφόρησε το 1910. Στις 18 Ιουλίου 1965, με την επιμέλεια του Λάζαρου Παπαϊωάννου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Ένωση” της Κοζάνης, από όπου είναι και τα παρακάτω αντίγραφα.